در علم سیاست فعلی چنین بنظر میرسد بشر فرض را بر این گذاشته است که بشر توانائی حل مسائل سیاسی را به سختی دارد لذا انسانهای مختلف در رقابتی مشکل برای {کسب درآمد و حکومت و امنیت} هستند. این رقابت که بر مبنی فرض کمبود واضخ امکانات کره زمین در حدی که تمامی انسانها بتوانند زندگی نسبتأ مناسبی داشته باشند سبب شده است انسانها در رقابت ناسالمی خود را قرار دهند مانند 20 انسان که در اطاقی هستند که فقط 1 تخت‌خواب راحت و 3 تشک کاملأ معمولی و حتی کم‌ارزش و بالاخره فقط 5 گلیم مندرس وجود دارد و برای 11 انسان باقی نه تنها هیچ گلیمی هم نیست بلکه حتی زمینی هم در اطاق وجود ندارد و مجبورند در خارج اطاق که زمینی سرد برفی یا تگرگ یا حتی گرگهای گرسنه‌ای وجود دارد! در این شرایط 20 انسان چاره‌ای بجز رقابت شدید و حتی ناسالمی برای رسیدن به اطاق و گرفتن مکانی برای خوابیدن، دارند؟؟ درحالیکه تصور فوق که اکنون در علم سیاست حاکم است تصو رغلطی است کرة زمین بلطف خداوند دارای امکانات کافی و مناسبی است و طبق مثال فوق بازاء 20 انسان «حداقل و شاید هم بیشتر!» 20 تخت‌خواب راحت وجود دارد، فقط تخت‌خوابهای راحت با اولین نگاه در خانه دیده نمیشود و لازم است انسانها کمی با یکدیگر خانه را جستجو کنند و تلاش کنند تا همگی در خوشی و خرمی زندگی کنند. تلاش فوق همان کوشش دستجمعی و همکاری همه انسانهای کرة زمین برای حل مسائل خودشان است. اگر با نگاه اول چنین بنظرشان رسید فقط یک تخت‌خواب راحت وجود دارد همگی به آن تخت‌خواب راحت هجوم نیاورند بلکه به کمک هم در خانه جستجوی بیشتری کنند. این جستجو search همان علم‌آموزی و تلاش همگی برای حل مسائل است.

یک رئیس جمهور (یا وزیر) با بهترین امکانات خریداریم!

روزی که سیاست‌مداران خود را پنهان کرده و جوامع با فقدان حکام مواجه هستند! با توجه به اینکه در بسیاری جوامع تعداد پران جوامع افزایش یافته و تعداد جوانان رو به کاهش میرود (و این روند تغییر جوامع رو هب افازیش است) و درحالکیه توقع مردم از حکومت این است که امکانات کافی (کافی را هم حداقل به بهترین جامعه در کرة زمین میدانند!) در اختیارشان قرار دهد! علیرغم چنین توقع بالائی که مردم کشورها از حکومتعایشن دارند مشکل بیشتری هم حکومتها مواجه هستند بدین صورت که پایداری و ارزش و سلامت سیاسی جوامع (حقوق بشر) وابسته به معیاری است بنام رأی مردم! رأی مردم میعرای است که حکومتهای برای اندازه‌گیری سلامت و صحت سیاست آن خکومت بکار میبرند.

مشکل اصلی در این است که درحالیکه مردم کشورها با {عدم توجه به لزوم جوان نگه داشتن خودشان} مهمترین عامل قدرت حکومتها را از انها گرفته‌اند!! مهمترین عامل قدرت هر حکومتی بخش جوان و کارکن آن جامعه است! پس چطور مردم از حکومتهایشان توقع دارند که حکومتها بتوانند به مردمشان ارائة خدمت کنند، آنهم بهترین خدمت! بهترین خدمت در مقایسه با بهترین کشور کرة زمین را به عنوان معیار حداقل قابل قبول فرض میکنند!

مشکل بیشتر در این است که حکومتها هم نمی‌توانند راه حل دیگری پیدا کنند زیرا پایداری حکومتها در رأی مردمشان است، آنهم مردمی که از مهمترین نیاز حکومتشان خودداری میکنند یعنی ایجاد نیروی جوان! مردم از مهمترین کمک به حکومتهایشان خودداری می‌کنند اما توقع حداکثری از حکومتشان دارند!! آیا بدین ترتیب بجز حرکت حکومتها به سمت سقوط راه دیگری را پیش‌بینی میشود کرد! آینده‌آی که در آن عمدة مردم کشورها مردمان پیر و فرتوت و ناتوانی هستند و تعداد اندکی جوان موجود هم از کشورهای عقب مانده به آن کشورها مهاجرت کرده‌اند و لذا فاقد علم و دانش هستند! تقریبأ بصورت افراد لاابالی! آیا در این کشورهایی اندک تعداد افرادی که علم و دانش همراه با قدرت جوانی دارند حاضرند حکومت را به دست بگیرند! مسلمأ چنین افراد اندکی اگر هم احساس اجبار در گرفتن حکومت کنند. آری نکتة عجیب در این است که روزی خواهد رسید که احزاب منحل شده تشکلهای سیاسی خاتمة خواهند یافت و بازنشستگی سیاسی رواج پیدا میکند! برعکس اکنون که احزاب سیاسی با یکدیگر در گرفتن قدرت سیاسی ادارة حکومت رقابت میکنند اولأ تعداد احزاب به شدت کاهش یافته و اندک احزاب هم تلاش میکنند راهی شرافتمندانة برای فرار از گرفتن مسؤلیت حکومت پیدا کنند! اگر توجه کنید همین روند اکنون در بسیاری از تشکلهای کوچک بوجود آمده است که افراد از فعالیت در تشکلهای نه تنها سیاسی بلکه حتی غیرسیاسی و بلکه صنفی پرهیز میکنند و اینکار را نوعی خودخواهی تصور میکنند و پرهیز از اینکونه فعالیتها را نوعی واستگی فرهنگی و ارزش اخلاقی دوری از گناه، گناه سوءاستفاده از قدرت سیاسی می‌پندارند. دلیل این اتفاق در این است که به علت شیوع بالا رفتن توقع از حکومتها به همراه تصور ارزش داشتن انتقاد کردن از حکومت و نوعی روشنفکری درنتیجه افراد از پذیرفتن مسؤلیت فرار میکنند زیرا آن را نوعی بی‌آبروئی و مساوی سوءاستفاده از مقام و پست می‌دانند (چیزی مشابه دزد و ظالم بوده!)

راه حل:

باید حکام و سیاسمتداران قبل از اینکه چنین فاجعه‌ای جوامع را فراگیرد، این شعار را سرلوحة‌ خود دهند که فقط شهروندانی حق داشتن امکانات خوب رفاهی (امنیت کافی، سلامت بهداشت، درمان جسمانی و روانی کافی و خوب) را دارند بنام «شهروند درجه یک» که یا:

1.       هر یک نفر حداقل 2 فرزند سالم و موثر در هدایت جامعه مانند سیاستمدار، پزشک، خلبان، استاد دانشگاه، مهندس، مدیره، کارخانه‌دار به جامعه تحویل داده باشد. (این افراد میزان شهروندی درجه یکشان ثابت است و افزایشی ندارند) یا

2.       خود فرد سالمی باشد (هم از نظر جسمی و هم فکری) و به بیماری پیری مبتلا نشده باشد و همچنان فعال و کارکن باشد آنهم فقط بشرطی که یکی از مشاغل فوق‌الذکر را داشته باشد. این افراد هرچه بیشتر کارکنند وکمتر از امکانات دولتی جهت تفریح استفاده کنند و خلاصتأ کمتر به تفریح نیاز داشته باشند و بتوانند بیشتر کار کنند میزان درجه یک بودن شهروندیشان ارتقاء میابید. این گروه از شهروندان درجه یک چون امکان ترقی وافزایش دارند (برخلاف گروه قبلی که وابسته به ارزش فرزندانشان بودند) میتوانند ترقی کنند و ثابت نیستند.

این افراد از امکانات زیر امکان بهره‌مندی دارند

·        بهداشت و درمان، بیمه ارزان و بدون محدودیت و در اولیت و خارج از نوبت

·        حق رأی دادن سیاسی و تصمیم‌گیری در امور سیاسی ممکلت (انتخابات و ..)

·        حق استفاده از امکانات دولتی (هواپیما، قطار، اتوبوس، هتلها، خرید سهام، و......) بصورت در اولیت و خارج از نوبت

شهرندان درجه 2 کسانی هستند که موارد فوق را رعایت نکرده باشند. این افراد کسانی هستند که بعلت رعایت نکردن اصول بهداشت جسمی و روانی (فکری) افرادی هستند که خود عامل ناتوان شدن و ضعیف و پیرشدنشان و بیمار شدن بودند لذا این افراد

·        بهداشت و درمان، بیمه گران و بامحدودیت و در اولیت بعداز شهروندان درجه یک

·        فاقد حق رأی دادن سیاسی و تصمیم‌گیری در امور سیاسی ممکلت (انتخابات و ..)

·        حق استفاده از امکانات دولتی (هواپیما، قطار، اتوبوس، هتلها، خرید سهام، و......) فقط بصورت بعداز شهروندان درجه یک