فرد حرف گوش کن فردیست ضعیف یا قوی؟

شاید این موضوع که فرد حرف گوش کن فردیست ضعیف یا قوی؟ موضوع مهمی نباشد ولی ممکنست موضوع خیلی مهمی باشد! آیا تا بحال در این موضوع اندیشه کرده ایم؟ در این موضوع معمولأ در نظر اول چه بنظر ما میرسد؟ معمولأ آنچه در نظر اول به ذهن هر کس میرسد اینست که فرد حرف گوش کن احتمالأ فرد چندان قوی نیست. چه لزومی دارد که انسان در حرف دیگران گوش کردن، اهمیتی بدهد. خب ما میتوانیم بر طبق نظر خودمان تصمیم گیری کنیم. مگر ما چه چیزمان از دیگران کمتر است که باید به این موضوع اهمیت دهیم که حرف دیگران را گوش کنیم؟؟

اما اگر کمی بیشتر در این موضوع اندیشه کنیم شاید مسائل مهمی در پس پرده باشد! فرض کنیم فرزند خردسالی (که بتازگی سواد خواندن را کمی فراگرفته است) با پدرش در جوار یکدیگر نشسته اند. پدر مشغول انجام کارهای مهم خودش است و ضمنأ مواظب فرزند خردسالش است. فرزند هم چون به پدرش نیاز دارد گاهگاهی از پدرش سوالاتی میکند یا درخواست میکند کلماتی را روی کاغذش بنویسد تا درس خود را تمرین کرده باشد. آیا اگر فرزند سوالاتی بکند که چندان به یکدیگر مرتبط نباشد یا درخواست کند کلمات بیربطی را بخواهد پدرش روی کاغذ بنویسد، پدر خشمگین و عصبانی میشود و به فرزندش بدگمان و بدبین میشود که شاید «فرزندش میخواهد او را مسخره کند یا تصمیم دارد به پدرش برتری طلبی کند»؟ و درنتیجه هر کلمه ای که فرزندش میخواهد روی کاغذ نمینویسد و تا فرزندش دلیل واضحی برای نوشتن آن کلمه نیاورد از انجام درخواست فرزند خودداری میکند؟ یا پدر در توضیح دادن سوالات فرزندش انتخاب میکند و هر کلمه ای فرزندش بپرسد جواب نمیدهد؟ یا به فرزندش اعتراض میکند که : «چرا اینهمه سوالات سخت و مکرر میکنی!»

یا پدر در پاسخ هر سوال فرزندش با خوشروئی و لبخند پاسخ مناسب  میدهد و هر کلمه ای که فرزندش بخواهد فورأ روی کاغذ مینویسد که فرزند آن کلمه را فرا بگیرد و بلافاصله به ادامه کارش میپردازد؟ تنها استثنائی که باعث میشود پدر درخواست فرزند را انجام ندهد مضر بودن و خطرناک بودن آن خواسته است.

نظر ما در برابر کار پدر چیست آیا میگوئیم «چه پدر حرف گوش کنی! (به معنی فرد ضعیف و بی اراده و ناتوان)» یا نظرمان این است: «پدر قویتر از آنست که در پاسخ به سولالت فرزندش خشمگین یا بدبین گردد و قویتر از آنست که نتواند پاسخ فرزندش را بدهد و قویتر از آنست که در پاسخ دادن به سوالات حوصله اش سر رود و  به علت محبتی که به فرزندش دارد در هر حال فرزندش را دوست دارد  و اهمیتی نمیدهد که فرزند هم همانطور و همان مقدار پدر را دوست دارد یا نه. پدر دوست داشتن فرزندش را مشروط نمیکند که فرزند هم همان حد پدر را دوست داشته باشد یا اصلأ حتی مشروط نمیکند که فرزند پدر را کمی دوست داشته باشد بلکه در هر حال و هر صورت فرزند را دوست دارد. ما انسانها میتوانیم و آنقدر قدرت داریم که اگر بخواهیم همه انسانها را آنقدر دوست داشته باشیم همانند احساس پدر به فرزند در هر حال و شرایطی دوست داشته باشیم!

تصور یا طرز تلقی «حرف گوش بودن تظاهری از ضعف و ناتوانی است» ناشی از اینست که این القا به ذهن ما انسانها میرسد که «اگر ما حرف دیگران را گوش کنیم ممکنست درنتیجه از انجام کار یا خواسته دیگران آسیب ببینیم و اندوخته یا امکاناتی که داریم از دست بدهیم یا امکاناتمان کاهش یابد یا گوینده درخواست تصور کند که فرد قدرتمندتر از ما است درنتیجه قدرتمان نسبت به او کاهش یابد» هرچند این القاء ار القائات افکار منفی در ایجاد تفرقه بین انسانهاست ولی ممکنست در شرایطی درست باشد! اگر قدرت ما 10 واحد بین المللی باشد و دیگری هم تقریبأ 8 واحد قدرت داشته باشد در اینصورت انجام خواسته او مکنست سبب شود قدرت ما از 10 به 9 تقلیل یابد یا قدرت او از 8 به 11 افزایش یابد درنتیجه بهتر است از انجام خواسته او خودداری کنیم (مثلأ:

·        طفره برویم یا

·        خودمان را به کری بزنیم –وانمود کنیم که نشنیدیم او چه گفته است- یا

·        بهانه بیاوریم که نمیتوانیم –بهانه نتوانستن انجام کار بهانه شایع و متداولی است که بسیاری بکار میبرند- یا

·        بهانه وقت نداشتن را استفاده کنیم یا

·      وانمود کنیم نمیفهمیم او چه میگوید –وانمود کنیم خنگ و کودن هستیم که معمولأ اگر مقام ما نسبت به آن فرد واضحأ پائینتر باشد کاهش بیشتر مقاممان ایرادی ایجاد نمیکند-

 ولی اگر قدرت خود را افزایش دهیم که قدرتمان مانند پدر در برابر فرزند 1000 در برابر 5 باشد هرگز نه تنها از انجام درخواست او خودداری نمیکنیم بلکه خودداری کردن از انجام خواسته او کاملأ برای خودمان افت میدانیم (شرم آور) و دلیل ضعف خود میدانیم:

چطور ممکنست من نتوانم خواسته دیگری را انجام دهم؟!! مگر من چه چیزی کم دارم که نتوانم خواسته دیگری را انجام دهم؟! همیشه اینطور است که دیگران از من درخواست کمک میکنند نه اینکه من از دیگران درخواست کمک کنم. من از خود خجالت میکشم که شاید روزی بیاید که من از دیگران درخواست خواسته و کمک کنم! من بزرگتر از آن هستم که از دیگران کمک بخواهم و بزرگتر از آن هستم نتوانم خواسته دیگران را انجام دهم. تنها فقط استثنائی که باعث شود خواسته دیگران را انجام ندهم این است که خواسته ای که آنان بخواهند برای آنان مضر باشد ولاغیر.

شجاعت با ماجراجوئی خردمندانه چه فرقی دارد؟