مسیر اندیشه - قدرت انسان

آرامش، سعادت

سوال: رسیدن به آرامش و سعادت آرزوئی است که همه به دنبال آن هستند. اما چرا همة ما موقتأ به آن دست می‌یابیم و نه دائمأ؟ شاید اشتباه مهمی مرتکب میشویم؟ لابد نکتة مهمی در مسیر ما اشتباه است:

· هدف من در زندگی اینست که همیشه به دنبال آرامش باشم که به سعادت برسم.

· اَه، باز از این حرفهای شعارگونه (سوبژکتیوی) گفتی! این حرفها را ول کن! به دنبال واقعیت برو. این حرفها فقط حرف است و واقعیت نیست. سعادت و آرامش فقط شعار است وقت خودت را به دنبال این حرفها تلف نکن.

· اگر این حرفها واقعیت داشت چطور؟ آن وقت تو ضرر کردی و من به آرامش و خوشبختی رسیدم.

{روش امام صادق (ع)} تازه همین که تو با قاطعیت میگوئی این ها فقط حرف است و واقعیت ندارد. اما من نمیگویم: {این ها قطعأ واقعیت دارد و تو قطعأ در اشتباه هستی} بلکه میگویم من فکر میکنم شاید اینها فقط حرف نیست بلکه شاید واقعیت داشته باشد. همینکه احتمال واقعیت داشتن اینها وجود دارد و قطعأ ارزش دارد به دنبال اینها برویم روش تفکر من درست‌تر و صحیح‌تر است؟ یا روش تفکر تو؟

من نه بطور جانبی و هدف دوم و سوم از زندگی این مطالب باشد بلکه هدف اصلی من در زندگی پیدا کردن سعادت و واقعیت آرامش است. به همین هدف من از انجام کار فقط بدلیل درست و صحیح بودنش است، نه به دنبال تشکر دیگران از انجام کارها و نه به دنبال اجر اخروی و پاداش معنوی آن از طرف خداوند هستم. اگر کاری درست باشد باید انجام داد و اشتباه باشد، نباید انجام داد. هرچند خداوند بزرگتر از آنست که پاداش به بندگانش ندهند اما ما به دنبال پاداش خداوند نباید باشیم. اگر او پاداش داد از کرم ولطفش است اما اگر به هر دلیلی نداد اصلأ مهم نیست.

ما غالبأ چنین تصور میکنیم آرامش را می‌توان از انسان دیگری بدست آورد لذا همیشه به دنبال انسان ایده‌آلی هستیم که بتواند آرامش را به ما بدهد، ولی علتی که بشر (مگر بصورت موقتی) هرگز نتوانست به آرامش برسد همین اشتباهش بوده است. مردی به دنبال همسری برای آرامش میگردد، زنی به دنبال مرد ایده‌آلی برای آرامش میگردد، برخی به دنبال حیوان دست‌آموزی برای آرامش میگردند، برخی به دنبال رفیقه‌ای برای آرامش میگردند، برخی با رجوع به مواد مخدر یا مشروبات الکلی به دنبال آرامش میگردند، والدینی به دنبال فرزندانی برای آرامش میگردند، جوامعی به دنبال رهبر و الگوئی برای آرامش میگردند، اما شاید اگر ما بجای دنبال آرامش و سعادت در انسان دیگری گشتن به دنبال خود آرامش بگردیم و این مطلب که {آرامش موجود فیزیکی نیست که بتوان آن را دید، آن را در دست گرفت، آن را خرید، با آن دوست شد} اما اگر بخواهیم با توجه و دقت در این که همیشه خود را در آرامش قرار دهیم، همیشه سعی کنیم شادی خود را حفظ کنیم، حفظ شادی در زمانهائی مانند عروسیها و رسیدن خبرهای خوش (موافق انتظاراتمان) و تولد فرزندانمان و...ارزشی ندارد. آنچه ارزش دارد در زمانهائی که دچار بحران‌ها، بی‌نظمی‌ها، کمبودها، بی‌توجهی‌ها، بی‌وفائی‌ها، و.. میشویم در این زمانها حفظ و دست‌یابی به آرامش است که ما را به سعادت میرساند. ما چه فردی مذهبی باشیم، چه مذهبی متعصب و چه معمولی، چه مطلقأ غیرمذهبی و چه حتی طرفدار ایده‌الوژیهائی که ضد مذاهب تفکر میکنند، باشیم، اگر بتوانیم همیشه شادی و آرامش را خصوصأ در بحرانها حفظ کنیم میتوانیم به آرامش برسیم. چون این حقیقت را پیدا کرده‌ایم آرامش را از یک انسان دیگر نمی‌توان پیدا کرد.

من به دنبال این نیستم که دیگران، آرامش را به من دهند بلکه آنها هم اصلأ نمیتوانند (بلکه حداکثر شاید بتوانند اندکی از آرامشی که بدست آورده‌اند به من هدیه دهند). اما من به دنبال {خود آرامش و سعادت و خوشبختی} هستم. من میخواهم به جائی برسم که من نیازمند گرفتن آرامش از دیگران نباشم بلکه به دنبال آن هستم به خود {آرامش} برسم بطوریکه هیچکس نتواند به من آرامش دهد زیرا که نیازمند آرامشی نباشم که دیگران به من بدهند. آنقدر من در آرامش باشم که همیشه من به دیگران آرامش بدهم. اگر کسی وجود داشته باشد که بتواند به من آرامش بدهد برای من افت دارد در آن صورت من در برابر خودم تحقیر شدم و هرگز از این قصور و کوتاهی خودم را نمیبخشم. باید همیشه من در جائی باشم که از همه واضحأ بیشتر در آرامش باشم بلکه تازه از این نقطه به بعد حرکت واقعی من شروع میشود. حرکت من از نقطه‌ای شروع میشود که در جائی باشم که خیلی بیشتر از دیگران در آرامش باشم

حداقل چه دليلي براي شاد بودن وجود دارد؟

اولاً چون خدا وجود دارد يعني موجودي كه بر همه چيز قادر است و به هيچ چيز نياز ندارد و مخلوقات خود را بسيار دوست دارد مخصوصاً برترين مخلوقاتش يعني انسانها و لذا هر كاري كه به نفع انسانها باشد براي آنها انجام ميدهد و ثانياً ما انسانها چون متولد شده‌ايم يعني بصورت انسان وجود داريم پس امكان تكامل و ترقي و دريافت نعمتهاي خدا را داريم پس همين دو دليل براي شادي كافيست عجيب است ما وقتي در كنكور قبول نشده بوديم و در رشته دانشگاهي خوبي قبول نشده بوديم و از امكان پيشرفت در جامعه محروم بوديم بسيار آرزو مي‌كرديم كه از اين نعمت ترقي بهره‌مند شويم هر چند محدوده ترقي چندان وسيع نيست، ولي اكنون كه خداوند اجازه تولد را به ما داد تا ما در محدوده بسيار بسيار وسيع دنيا امكان ترقي و تكامل را داشته باشيم پس بايد خيلي خيلي بيشتر از آن وقتي كه در دانشگاه در يك رشته عالي قبول شده‌ايم خوشحال و شاد باشيم و لذا هيچ دليل ديگري براي شاد بودن لازم نيست و في‌الواقع فقط كساني حق دارند (البته تا 50% ) كه شاد نباشند كه متولد نشده باشند يعني از امكان ترقي و تكامل در بازي و مسابقه زندگي محروم هستند (50% بقيه چيست؟ اين است كه بهر حال آن انسانها كه متولد نشده‌اند! بايد بدانند خداوند كه هست با توجه به تعريف خداوند)